و آنچه ماندنی است، بماند!

ما به خوابهای هم راه پیدا کردهایم! سه نفر! چهار نفر! یا پنج نفر! جنگ ما حالا توی خوابهاست! و هرکس آنجا پیروز شود، این بیرون هم برده!

من مطمئنم این خوابها بین ما مشترک است! همهمان از داستان بو بردهایم و دقیقا میدانیم قصه چیست!

حالا مثل گرگهای گرسنه حلقه زدهایم دور هم...

بگو کدام یک مرا زودتر از پا در میآورد؛ سکوت تو یا سکوت من؟!

دلم چیزی بیشتر از تنگ است...

صدای ایرج رحمانپور را نمیدانم چرا ولی دوست میدارم! لری خواندنش آدم را به وجد میآورد و اصلا نیاز نیست کلمهای لری بدانی! حنجرهی زاگرس راهش را به دل آدم پیدا میکند...

مویه در نخلستان و کوهستان و برف و بیابان، جگرسوز است.

یک عده هم هستند که اصلا شغل شریفشان گوه زیادی خوردن است!

خیلی شیک نشستم یه بات ساختم که سایتمون رو وصل کنم به کانال تلگرام! الان کار نمیکنه پدرسگ!

پیر شدم! باید این کارها رو بسپارم به جوونا!!

مهم نیست حالا کجا ایستادهام؛ حتی مهم نیست امشب چندمین شب این زندگی است! یا چند شب مانده تا آخرین شب!

چیزی از این بیشتر در زندگی وجود ندارد! من خوب و بدش را دیدم و بیشتر از آنچه فکرش را بکنی زندگی کردم! من زندگی کردم و زندگی را دیدم و زشت و زیبایش را داشتم!

حالا کی میتواند به من چیزی بیشتر از این بدهد؟ حالا کی میتواند مجابم کند که چیز بیشتری وجود دارد؟

من آمادهام! به مرگ بگو اگر قدر و اندازهی من است، بیاید! باکی نیست.

بنشین و تماشا کن!

بگرد که پیدا میکنی

که پیدا میکنی

که پیدا میکنی

اگر من بخواهم...

نصرت چه میکنی سر این پرتگاه ژرف؟!

وقتهایی که زندگی را جدی میگیریم، بیبروبرگشت احمقیم!

وا بده!

هر وقت از کارها جلو افتادی، خوشحال نشو! چون بهزودی قرار است کارها سه برابر قبل از تو جلو بیفتند!

کلا از یک جایی به بعد، ما از زندگی عقب میافتیم و بعد هر چه که بدویم، باز زندگی با بیلاخ چند پیچ جلوتر از ماست!

از همین جاست که کمکم فرآیند زوال آدمی شروع میشود!

من تمام این جهان را به باد سخره گرفتم، مگر حضور تو را که قدسیترین حضورها بود برام. و حالا که بناست تو هم نباشی، در دنیا چیزی برای جدی گرفتن باقی نمیماند! پس به من حق بده اگر مثل سابق نباشم و تنها خاکستر سرد و ناباروری از من باقی بماند. من روزهایم را میان صفحات روزنامهها و کتابهای شعر سوزاندم و حالا هم از خودم گلایهای ندارم! از تو هم گلایهای ندارم. همهی این اتفاقات باید میافتاد و به همین آفتاب قسم که هرگز از خاطرم فراموش نخواهی شد! من تو را به یاد میآورم و دیگر چه اهمیتی دارد اصلا اینکه به یادت بیاورم یا نه! اینها را میگویم که بدانی شوخی

فرار کردن نشانهی بیدفاع بودن است! کسی که دفاع و سلاحی داشته باشد، میایستد و میجنگد، یا میایستد و اصلا نیاز نیست کاری بکند! حالا نمیدانم باید خوشحال باشم از اینکه تو بیدفاع شدهای در برابر من، یا غمگین باشم از اینکه دائم فرار میکنی از دستم! من میشناسمت. خندههایت را میشناسم، گریههایت را میشناسم، بیدفاعیات را میشناسم و حتی دروغهایت را میشناسم. زحمت خودت را و زحمت مرا زیاد میکنی! وگرنه فرار کردن چیزی را تغییر نمیدهد!

نباید این حرف را بزنی... نباید این جور ناامبد باشی...

من هستم. من هستم. هستم.

و آتشم خاکستر میکند هرچه را سر راه باشد.

کوتاهتر از آن است که به توضیح دادن بگذرانیاش! حرفی برای گفتن باقی نمیماند! و این لجاجت با خویشتن است که هنوز از شنیدن نامت، قلبم به سینه میکوبد!

همهی این حرفها حتی چرند است! باور نکن هیچکدام را...

من دورتر از آنم که دوستت نداشته باشم!!!

و تو هنوز چیزی از این حرفها نمیدانی...

برای تو که در کابوسهام میخندی: حالا خیلی چیزها را دارم! اما هنوز زندگیام بر نخ باریک آرزوها میگذرد! کافیست کمی بلغزم، آنوقت تا انتهای این حفره سقوط میکنم؛ و سقوط من تماشایی است! باور کن! تو از کابوسهای من سر در آوردهای و در خوابهام زنی شدهای که شانهی مردی مثل مرا میلرزاند! این را کسی نباید بفهمد و خوبیش همین است که هیچکس نمیتواند بفهمد، حتی اگر سر تکان بدهد به نشان فهم!! فردا که شد، بغضها و تنهاییهات را بریز توی چمدان، بیاور و خالی کن روی سر من! من میایستم و وقتی گریهات شروع شد، بغلت میکنم! این را نه برای تو، که برای خودم

مگر مهم است اینکه دیگران فراموشمان کنند یا نه؟! این چه وحشت تاریکی است که فراموشی با خود دارد؟!

من فراموش میشوم! فراموش نمیشوم!

و چه جان کندن تکراری و مزخرفی! زندگی، تکرار فراموشیهاست...

فراموشش کن!

داری شبیه من میشوی! این را از نگاهت میتوانم بفهمم! یا شاید من دارم شبیه تو میشوم. فرقی هم نمیکند البته!

این سودا، سودای امروز و امشب نیست! این سودای هزار و دویست و سی و شش سالهایست که در من حلول کرده!

بعضی وقتها مثل غریبهها حرف میزنی! مثل غریبهها تشکر میکنی و مثل غریبهها خداحافظی میکنی! من کلافه میشوم از این غریبگی!! دیوانه میشوم و هزار بار میمیرم اما تو چیزی نمیفهمی یا خودت را به آن راه میزنی!

این جور خستهام نکن! بگذار من علاج دیوانگیهات باشم!

هیچ چیز مهم نیست! هیچ چیز!

آدم های کوچک منتظر میمانند، منتظر میمانند تا همه چیز درست شود، تا به خواستههاشان برسند، تا زندگی بهشان روی خوش نشان بدهد و آن روز موهوم فرابرسد! من اما آدم منتظر ماندن نیستم! صبر کردن را دوست ندارم، ترجیح میدهم خراب کنم و از نو همهچیز را بسازم تا اینکه بایستم و با بلاهت به چرخش سنگین این زندگی خیره شوم! این را یادت باشد، نگران از دست دادن نباش! هزار مرتبه بباز و دوباره پاشو، قدم بزن و به زمین و زمان فحش بده! اما مبادا خالی بشوی از هیاهو! مبادا سرت سنگین شود از خواب صبر و توکل! که آن وقت خلاصی، خلاص!

داشتی اسم مرا مینوشتی...

و چه چیزی از این بهتر! لیلای دیوانه!

من عددم! من آن عددم که به شماره نمیآیم از نهایت خواستنت...

مرا صدا بزن تا معجزه کنم...

از یکشنبه تا حالا فقط یک عدد فلافل خوردم! الان تازه یادم اومد که چقدر گرسنهام!!!

اگه این کار لعنتی تموم بشه فردا حسابی میخوابم!!

خونه شده مثل خونهی ارواح! تنها افتادم و توی این دو سه روز فقط دلستر خوردم و کار کردم!

حتی سه بار چای دم کردم و یادم رفت حتی یه لیوان بخورم!!

بیا خونه رو تمیز کن معشوق جان!!!

بالاخرررررررررررررررررررره تموم شد!!!

الان که تموم شد خوابمم پرید!

میرم قدم میزنم! شایدم بدوم!!!!!!!!

صدای هایده!

این بازی آنقدر پیچیده نیست که من نتوانم از پسش بربیایم! خیالت جمع!